ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑ Յոթը խորհուրդ գալիքի սերմնացաններին

Ո˜վ գալիքի սերմնացաններ, ո˜ր լիաբուռ

Նետելու եք ձեր սերմը մեր ձեռքերով հերկած

Այս դաշտերում, բերրի այս հերկերում`

Մեր քրտինքով, երգով ու արյունով ներկած,-

Ո˜վ, որ գալու եք զվարթ ու թեթևաքայլ,-

Արևի և ոգու ծնծղաններով ձեր լուրթ,-

Ահավասիկ գրում եմ, որպես հեռու եղբայր,

Մեր ընթացքի համար յոթը խորհուրդ:-

Եվ առաջին խորհուրդս, որ հղում եմ կարմիր

Մեր օրերից այս բորբ ու գալիքնաբեր,-

Անդրանիկ բուռը ձեր անեզրական սերմի

Մեր դաշտերի վրա իբրև ցնո˜րք թափեք:

Փռե˜ք իբրև բարիք, որ անհատնում է,

Մեր երկրի թռչուններին ու հովերին,-

Թող անսահման լինի նրանց խնդությունը,

Անսահման` ինչպես տառապանքը մեր հին:

Դեպի Հյուսի´ս հղեք ձեր շնորհը երկրորդ,

Դեպի տափաստաններն ընդարձակ,

Ուր բռնըկած Կարմիր Ուրագանը մի օր

Այս հերձեցյալ երկրում և ամենուր

Գարնան անձրև˜  դարձավ:

Իսկ երրորդ բուռը ձեր անհատնելի սերմի

Դեպի լյառը Մասիս սերմանեցե˜ք,-

Թող թանձրացյալ թռչի, իբրև ցնորք ջերմին,

Դեպի կուրծքը նրա ձյունածեծ:-

Ապա մի բուռ ցորյան կամ ցնորք,

Ձեզ նման լուսափայլ ու ազնիվ

Սերմանեցե˜ք դեպի այս հին ավանը Նորք,

Որ այնտեղ նո˜ր մի բողբոջ հասնի:

Հինգերորդ բուռը ձեր անհատնելի գանձի

Սերմանեցեք ոգու˜ն մեր ի նվեր,

Որ օրերում հեռու երկնեց այս երգն անծիր,

Այս երազանքը վեհ:

Իսկ վեցերորդ ձեր բուռը, ո˜վ սերմնացաններ,

Հղեցե´ք անցյալի˜ ոսկորներին,-

Եվ կլսեք հանկարծ հառաչանքի ձայներ

Մեր երկրի բոլո˜ր խորքերից:-

Եվ նո˜ր ապա, այս վեց հղումներից հետո,

Լցրե´ք դուք բուռը ձեր և, յոթերորդ անգամ-

Ձեր ապագա հունձքի անե´զըր կարոտով

Սերմանեցե´ք ձեր հերկը անեզրական...

Չէ՞ որ կյանքում չհասկացավ ոչ ոք մեզ,-

Ու խնդացին լուսավո´ր մեր աչքերին,

Բութ հեգնեցին մեր կարոտները հրկեզ-

Ու հեռացան:Ու ո´չ մի լույս չբերին: 

***

Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, 

մայր իմ անուշ ու անգին, 

Լույս խորշոմներ ու գծեր, 

մայր իմ անուշ ու անգին: 

Ահա նստած ես տան դեմ, ու 

կանաչած թթենին 

Դեմքիդ ստվեր է գցել, 

մայր իմ անուշ ու անգին: 

Նստել ես լուռ ու տխուր, հին օրերն ես հիշում այն, 

Որ եկել են ու անցել, մայր իմ անուշ ու անգին: 

Եվ հիշում ես քո որդուն, որ հեռացել է վաղուց,- 

Ո՞ւր է արդյոք հեռացել, մայր իմ անուշ ու անգին: 

Ո՞ւր է արդյոք հիմա նա, ո՞ղջ է արդյոք, թե մեռած, 

Եվ ի՞նչ դռներ է ծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին: 

Եվ երբ հոգնած է եղել, և երբ խաբվել է սիրուց - 

Ո՞ւմ գրկում է հեծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին: 

Մտորում ես դու տխուր, և օրրում է թթենին 

Տխրությունը քո անծիր, մայր իմ անուշ ու անգին: 

Եվ արցունքներ դառնաղի ահա ընկնում են մեկ-մեկ 

Քո ձեռքերի վրա ծեր, մա˜յր իմ անուշ ու անգին...

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ